個人檔案<< D.i.Z.z.y >>相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
<< D.i.Z.z.y >>2 May ...''(^-^)'' อีกโลกหนึ่งของเราที่มีแต่ความสุขสวัสดีทุกๆคน แอบงง!!! ว่ามีคัยมาอัพ blog หั้ยเราก็ม่ายรุ งง!!! แฮะๆๆๆ เร้ยขอมาอัพเองซะเร้ย^^
วันอาทิตย์ที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2550 เวลาประมาน 4 ทุ่ม ณ สนามบินสุวรรณภูมิ
เปงวันที่เราต้องเดินทางปายเรียนที่ปักกิ่ง คราวนี้เราปายหับขวัน ^^ ตอนแรกม่ายรุจักคัยเร้ย
เราก็คุยกะขวันปายเรื่อยๆๆ แว้วพอถึงตรง gate ก็เจอเจ๊มิ้นกะพี่รี่ อยู่กะวิทย์อีกคน ข้างๆก็เปงมี่น้องอ่านหนังสืออยู่
อีกข้างหนึ่งเปนลุงศักดิ์ ส่วนตรงข้ามเป็นพี่กนกกะพี่แนน ถัดปายหน่อยก็จาเปงกลุ่มของหลุยส์ ก้อง บอล ที่เล่นlaptopอยู่
สักพักก็ถึงเวลาขึ้นเครื่อง ต่างคนต่างขึ้นเครื่อง
ณ เวลานั้นพวกเราม่ายรุจักคัยกานลย เพราะทุกคนต่างมาจากคนละที่
จนมาถึงปักกิ่งเราได้มีโอกาสใช้ชีวิตรวมกัน
กินนอนด้วยกัน ปายเที่ยวด้วยกัน ทามกิจกรรมต่างๆด้วยกัน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแต่สร้างความสุขให้กับทุกคน
และถึงแม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ เพียงเดือนครึ่งเท่านั้น
แต่เราก็รุจักกันมากยิ่งขึ้น มีความสนิทสนมกันมากยิ่งขึ้น
เรามีความสุขด้วยกัน ณ เวลานั้นๆ ^^
จนกระทั้งถึงเวลาที่เราต้องกลับไปยังโลกแห่งความจิง
ทามหั้ยเราต้องแยกย้ายจากกันไป
ในครั้งนี้การขึ้นเครื่องบินของพวกเราเต็มปายด้วยเสียงของทุกคนที่ครึกครื้น สนุกสนาน
ม่ายต้องการจากลากัน ผิดกับตอนแรกที่เราขึ้นเครื่อง ม่ายมีเสียงดังครึกครื้นเช่นนี้
แต่แล้วเราก็ต้องกลับปายหาโลกแห่งความจิงๆ เราม่ายสามารถหยุดเวลาหั้ยอยู่แค่ตรงนี้ได้
แต่เราสามารถเก็บเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นนี้ได้ ให้มันเปนความทรงจามที่ดีของพวกเราทุกคน ขอหั้ยทุกๆคนเก็บความทรงจามเหล่านี้เอาไว้ ^^
ถึงแม้จเป็นเพียงช่วงระยะเวลาอันสั้น ณ เมืองปักกิ่ง ประเทศจีน
แต่มันก็เป็นเวลาที่สร้างความสุขหั้ยกับเรา แต่งแต้มสีสันในชีวิตของพวกเรา
Mizz Everybody na ja!! -3-
อยู่ที่นู้นกินเยอะมากมายๆๆ แต่จาว่าปายก็อยากกิน มันเผา ถังหูลู่ พายกล้วย ดับเบิ้ลชีสเบอร์เกอร์
เฟรนฟายกะนักเกตต์ที่โรงอาหาร คิดถึงโคมแดง คิดถึงอู่เต้าโขว(ข้าวหน้าเนื้อ pepper ของกินอร่อยๆๆ)
คิดถึง ฮั่ว กัว (ยังจามพนักงาน 022 ได้ป่าว??) อยากปายสวนสนุกอีกรอบๆๆ ^^
ขอหั้ยเก็บช่วงเวลาเหล่านี้ไว้เปงความทรงจามตลอดไปน๊าๆๆ
6 April ผ่านมาแล้วครึ่งทาง...กะ...ปักกิ่งเวลาผ่านไปเร็วมากกกกกก
พอมีความมสุข เร่งปรับตัวได้กะสถานการณ์ต่างๆ
เร่งมีเพื่อนมากขึ้น
ก้อมาถึงครึ่งทางแล้วอ่ะ
เร็วมากกกกก
ไปค่อยอยากกลับแล้วอ่ะ
อากาดก้อดี หนาวๆ
วันๆนะ เรียนเส็ดตอนเช้า(เข้าสายเหมือนเดิม)
กลับมาเจอหมู่มวลคนไทยในปักกิ่ง แย่งกรุกินข้าววววว
จนสามารถตั้งเป็นสมาคมคนไทยในปักกิ่งได้เลย
อาหารที่นี่ดีอ่ะเพราะเเม่ครัวเป็นคนไทยอ่ะ
แต่คนตักอาหาร แม่งทำหน้าอย่างกะตูดใส่
รี่ กินหมดทุกมื้อ ฮ่าๆๆๆ ไม่อ้วนให้มันรุไป
หลังจากกินกลางวันเส็ดก้อขึ้นไปนอน
หรือไม่ก้อไปกินไอติมข้าวโพดที่นี่อร่อยมากกกกกก
เหมือนคอร์นพัพ
แล้วก้อขึ้นไปนอนทุกวันอ่ะต้องมีนอนกลางวัน
เพราะกลางคืนเป็นนกฮูกกาน
ออกไปหาอะไรกิน นั่งเล่นไพ่ กินเบียร์
แต่เราป่าวนะ ฮ่าๆๆๆ
แค่ไปนั่งดู แค่จิบๆฮ่าๆๆๆ
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนที่เมืองไทยมากกกกก
เอกจีน
อยากให้พวกมรึงมากะกรุว่ะ
กรุว่าจะสนุกมากกก
กรุคงได้ออกไปผจญภัยกะพวกมรึงเเน่ๆ
ซื้อโปสการ์ดไว้ให้แล้วนะจัรา
กภน จร้า
เปนไงกานบ้าง
ทำไรกานอยู่คิดถึงนะ
นร
คิดถึงอ่ะ
ไม่รุจะซื้ออะไรไปฝากเพื่อนๆดีว่ะ
มิ้นเมาโว้ยวายอยากกินเกี๊ยวด้วย แต่มันบอกแค่กึ่มๆ
ตอนเมาเกิดพลังมหาศาลในการผลักประตูอ่ะคิดดู
อยากได้อะไรกานก้อบอกนะจะได้ซื้อกลับไปให้ถ้ามีปัญญา
27 August T_Tในวันที่ทุกคนคาดม่ายถึงT_T!!!!! วันพฤหัสบดีที่ 25 สิงหาคม 2548 !!!!!
คงเป็นวันที่เราชาวราชินีจดจำไปอีกนาน
....และ....
คงเป็นวันที่หัวใจชาวราชินีต้องแตกสลาย
.....เพราะอารัย ?????......
มันเป็นสิ่งที่พวกเราไม่คาดฝัน & ไม่อยากหั้ยเกิด
เหตุการณ์นี้เกิดเวลาประมาณ 11.00 น. ห้องเรา M.6:3
เรียนวิชาคณิตศาสตร์ "เมทริกซ์" ของอ.จิณ
สัญญานที่กำลังมานั้นเป็นสิ่งที่เราชาวราชินีคิดม่ายถึง
เพราะมันเป็นเพียงแค่ไฟดับ & แอร์ดับ
พวกเราก็ยังคงเรียนตามปกติ....เพราะคิดว่าเด๋วสักพักไฟคงมา
พวกเราจิงนักเรียนต่อ.......สักพักมีเพื่อนมาบอกว่า...
โรงเรียไฟไหม้....ทุกคนก็ม่ายตกใจมากเพราะคิดว่า....
มันคงม่ายร้ายแรง และ ทารุณกับจิตใจของนักเรียนเท่านี้
แต่....มันกลับม่ายเปงอย่างที่เราคาดคิด...
สักพัก...พวกเราเริ่มเห็นน้องอนุบาล น้องประถม และน้องมัธยมต้น
เริ่มมารวมตัวที่บริเวณสนามเนตบอล....
พวกเราเริ่มแปลกใจ...จึงออกปายดู....
สิ่งที่พวกเราเห็นคือ...ภาพที่น้องๆวิ่งเพื่อออกจากโรงเรียน
เสียงร้องไห้กันระงม เสียงเด็กทุกคนที่อยู่สภาพที่หวาดกลัว
เมื่อพวกเรารุว่าต้นเพลิงนั้นเกิดจากที่ไหน...
มันเริ่มมากจากตึกสุนันทาลัย...ตึกที่เป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียน
ตึกที่คณะครู และนักเรียนโรงเรียนราชินีผูกพัน
ตึกที่สวยงามที่สุดในโรงเรียน.....
...............หลังจากนั้น..............
เราเริ่มรุสึกสะเทือนใจ...จนม่ายสามารถบรรยายออกมาได้
เราอยากจะร้องไห้ออกมา...แต่เราก็ทามได้เคยให้มันเอ่อ..
แต่ไม่สามารถไหลได้...เพราะเราเปงพี่โตสุด...
หากว่าเราซึ่งเป็นพี่โตสุดยังร้องไห้....
แล้วน้องๆล่ะ...ถ้าเขาเหนเราร้อง...เขาคงยิ่งร้องหนัก
พวกเราในฐานะที่เป็นพี่โตสุดของโรงเรียนจึงทำได้เพียง
เข้มแข็งเข้าไว้...แล้วช่วยน้องออกไปหั้ยได้...
พวกเราต้องค่อยบอกน้องๆ อย่าวิ่ง เด๋วล้มน่ะค่ะ ค่อยๆเดิน
ทุนคนจะไม่เป็นรัย...บางทีเราก็ต้องไปปลอบน้ำน้อง...
อย่าร้องไห้เร้ยน่ะค่ะ ไม่เปงรัยหรอก หนูรีบออกจากโรงเรียนดีกว่า
บางก็ต้องอุ้มน้องออกจากโรงเรียน...ด้วยความที่เปงห่วงน้อง
..........ม่ายรุว่าทามไม???......
จากที่เราม่ายเคยสนจัยน้องว่าจะเปงอย่างรัย....
แต่วันเน้ม่ายใช่.....พวกเราซึ่งเป็นพี่โตสุด....
ทุกคนห่วงน้อง....ขอหั้ยน้องออกไปก่อน....
แล้วพี่ค่อยออกที่หลังสุด....
นี่ละมั่ช้ง...สายเลือดของความเป็นนักเรียนราชินี
ที่มีความผุกพันต่อสถานที่อันเป็นที่รัก....
ความเปงห่วงน้อง....แม้จะม่ายรุจักกันก็ตาม....
หลังจากนั้นพวกเราก็ได้ที่พักพิงจากโรงเรียนเพื่อนบ้าน
ที่แห่งนั้นคือ...โรงเรียนวัดราชบพิธ....
พวกเขาชาวราชบพิธ...ต้อนรับเราอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย...
ทุกคนต้องวุ่นวาย...เพราะโรงเรียนเรา....
บางคนก็ม่ายได้กินข้าว...เพราะมาช่วยพวกเรา
ตลอดทางที่เราเดินเข้าไปในโรงเรียนวัดราชบพิธ....
เราจะได้ยินเสีย' "เหนื่อยไหมครับ" "ทานน้ำไหมครับ"
บางก็คอยดูแลน้อง อุ้มน้อง ปฐมพยาบาลน้อง....
บางก็คอยบอกทางแก่ผู้ปกครองและนักเรียนราชินี...
สิ่งเหล่านี้เราประทับจัยมากๆๆ....
ต้องขอขอบคุณคณะอาจารย์ & ชาวราบพิธมาก....
ขณะที่พวกเราก็คอยดูแลน้องอนุบาล น้องประถม
โดยที่พวกเราม่ายรุสึกเหน็ดเหนื่อยที่ต้องช่วยน้อง
ไม่รุสึกหิวข้าว...ขอหั้ยน้องกินก่อนแล้วเราค่อยกิน..
พวกเรารุสึกดีที่...เราได้เหนน้ำจัยที่งดงามของชาวราชบพิธ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคราวนี้ คงตราตรึงอยู่ในใจของชาวราชินี
มันคงจะทำให้ชาวราชินีรุสึกเจ็บมากเมื่อคิดถึงเหตุการณ์นี้....
แต่สิ่งที่เราได้กลับมาก็คือ ความรักที่พี่มีต่อน้อง
แม้ว่าน้องคนนั้นเราจะไม่รุจักก็ตาม.....
แต่พวกเราก็ห่วงน้อง....เพราะน้องเป็นสายเลือดน้ำเงิน-ชมพู
เรามีความผูกพันกัน....ห่วงใยกัน....รักกัน....
การที่เกิดเหตุร้ายครั้งนี้ มันทำให้เรารุอารัยหลายๆอย่าง
มันทำให้เรารุว่า...เรารักโรงเรียนแค่ไหน....
....เราห่วงน้องแค่ไหน....
....เราห่วงเพื่อนแค่ไหน....
....เรารักครูแค่ไหน....
....เราห่วงพี่ภารโรงแค่ไหน....
...และเราก็รุอีกว่า....
....ยังมีหลายคนที่เปงห่วงเรา....
....พ่อแม่ ผู้ปกครองของเราเปงห่วงเรามากแค่ไหน....
....ครูเป็งห่วงพวกเรามากแค่ไหน....
....พี่ภารโรงห่วงพวกเรามากแค่ไหน....
แล้วเรายังเหนน้ำใจอันดีงามของโรงเรียนเพื่อนบ้านอีกด้วย
ทั้งน้ำใจของอาจารย์ & ชาวตั้งตรงจิต
ทั้งน้ำใจของอาจารย์ & ชาวราชบพิธ
**ขอบคุณน้ำใจงามของสุภาพบุรัษราชบพิธ
*****รักพ่อ & รักแม่*****
--**รักโรงเรียน & ห่วงโรงเรียน**--
--**รักครู & ห่วงครู**--
--**รักเพื่อน & ห่วงเพื่อน**--
--**รักพี่ภารโรง & ห่วงพี่ภารโรง**--
P.s. อยากหั้ยตึกสุนันทาลัยกลับมาเปงเหมือนเดิม
รักตึกสุนันทาลัย
รัก RJ 101
"ราชินี ราชินี ของเรา"
.....We R RaJiNian.....
.....We LoVe RaJiNi..... 11 July <<<<<VeRrY__bOrInG>>>>> today, I had a mid-term exam : including Math, English, Buddha and French. I can’t do it as well. I was so hopeless when I finished the exam. By the way, I had something to eat at Coco then I went to study at Siam.
Why??? everybody have to change when the time pass?? I don’t know whether it’s good or not. But I think I already chose the best way I can. You can also choose or look for someone else who can talk to you in every issue, so you’ll feel good. And it will be good for me too. Anyway, I’ll be beside you whenever you’re lonely and need someone to talk to.
25 June So...GoOdHi !!!!!!! Everybody i was to improve my English very much. So iI want to up my spaces with English lanuguage. if some word it not true you can tell me by comment. OK....... To day i go to study French Language at Rajini. When i am finish. i go to Siam to study English at Enconcept. i arrive at Sime 2.15 pm. that reason i don't go to study because it very late. So I go see the cinema at Lido. i see " swing girls ". That product by Japanese. This movie is very funny. But it is depend on you. after that I go to Siam center to see the book at SE-AE book and go to eat Fuji restaurant with Ink , Chaya and Nam. At 5.40 pm. I go to wait a bus around 5 minute. i am to get on the bus (( 73 )). i arrive home at 6.20 pm. When i arrive home . i don't see everybody at my home. But in my home on 4 floor. i find my sister and my brother. my dad and my mum don't at home. They go to work at home for sell onion at Rangsit. my friends you can tell me about my mistake in structure english. bye.........everybody |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
